انسان مذهبی باید خویشتن را از این بارها آزاد سازد .

راز- محسن خاتمی -osho

خرد یک بیداری است (۲)

تاریخ می گوید که بردگی از میان رفته است . این کاملا چرند است ! بردگی از بین نرفته بلکه فقط از نوع زمخت به نوع لطیف آن تبدیل گشته . آری تو دیگر بر دست و پایت زنجیر آهنی نداری زیرا که زنجیر ها لطیف شده اند : زنجیرها وارد ذهنت شده اند و درونی گشته اند . در بیرون تو از آزادی - دموکراسی - برابری و برادری بهره مند هستی . فقط واژه هایی خالی و ناتوان . و در عمق برادری در هیچ جا وجود ندارد . نمی تواند وجود داشته باشد .

اگر چیز هایی مانند هندوییسم و یا بودیسم وجود داشته باشد - چگونه برادری امکان دارد ؟ اگر ملیت ها - هندی - چینی - ژاپنی ....- وجود داشته باشند چگونه برادری ممکن خواهد بود ؟ غیر ممکن است . انسان پیوسته در جنگ به سر می برد . در هر لحظه تضاد و نزاع وجود دارد . و چگونه ممکن است برابری وجود داشته باشد وقتی از همان ابتدا به تو درس جاه طلبی می دهند ؟ جاه طلبی یعنی تو باید از دیگران بالاتر باشی . جاه طلبی یعنی که تو باید برتری خودت را اثبات کنی و ثابت کنی که دیگران از تو پایین تر هستند و تو باید موفق شوی . اگر خدای تو موفقیت باشد . اگر جاه طلبی آموزش تو باشد برابری چگونه ممکن است ؟ با این اوضاع حتا صحبت در مورد برابری هم بی معنی است . برابری حتا در کشورهای کمونیست هم وجود ندارد . در جایی که جاه طلبی هنوز ناپدید نشده برابری نمی تواند وجود داشته باشد . در روسیه یا چین هنوز طبقات وجود دارند . نام ها عوض شده - برچسب ها تغییر کرده . حالا دیگر طبقه غنی و فقیر وجود ندارد ولی طبقه ی جدیدی برخاسته : طبقه ی حاکم و محکوم . این همان بازی کهنه است و ابدا تفاوتی ندارد . ما به همان بازی ها ادامه می دهیم .

مساله واقعی انسان چگونه یافتن حقیقت نیست . زیرا تا وقتی که تو آزاد نباشی نمی توانی حقیقت را پیدا کنی . حقیقت با آزادی به دست می آید . مسیح گفته است : حقیقت آزاد می کند . این درست است . ولی این تنها نیمی از داستان است که حقیقت انسان را آزاد می سازد . نیمه ی دیگر داستان که به شما گفته نشده به همان اندازه مهم است : حقیقت فقط در آزادی اتفاق می افتد . در واقع حقیقت و آزادی دو روی سکه هستند و با هم روی می دهند . اگر تو آزاد نباشی نمی توانی به حقیقت برسی و اگر به حقیقت دست یابی نمی توانی آزاد نباشی . ولی از کجا باید شروع کرد ؟ اگر با حقیقت شروع کنی قربانی واژه ها - فلسفه ها و متون مقدس خواهی شد . تو در جنگلی از گمان های منطقی زبان شناسانه گم خواهی شد .

از آزادی شروع کن : این پیام من برای شماست . از زندانی که بر تو تحمیل کرده اند بیرون بیا . و اگر تو با زندان همکاری نکنی زندان نمی تواند وجود داشته باشد . تنها اشعه ی امید انسان این است که زندان بدون همکاری تو نمی تواند وجود داشته باشد . ولی تو همکاری می کنی : زندان احساس امنیت می دهد و ایمن است . راحت است . احساس گرما می کنی  و تو خوب آن را از داخل تزیین کرده ای .

در طول اعصار انسان همواره چنین کرده : تزیین دیوارهای سلول زندان . تو پیشاپیش داخل آن را زیبا کرده ای . مانند یک معبد به نظر می رسد ! تو زنجیر هایت را بسیار زیبا رنگ آمیزی کرده ای . زنجیر هایت را با طلا و نقره پوشانده ای . مانند زینت آلات به نظر می رسند . پس به همین سبب همکاری می کنی .

و اگر تو بخواهی خداوند را بشناسی . اگر مایل باشی زندگب را بشناسی و نعمت ها و برکات آن را درک کنی و زیبایی این جهان هستی را ببینی - آزادی نخستین پیش نیاز است . اگر بخواهی این چیز ها را نگاه کنی باید از زندانت بیرون بیایی . باید مخاطره کنی . زیرا زندان به نظر راحت می رسد  و تو مدت های زیاد در آن زیسته ای و به آن عادت کرده ای . تو باید به هوای آزاد بیایی و زیر آسمان و خورشید و ماه بروی . تو باید در معرض باد قرار بگیری .

تو شاید آن قدر در قفست مانده ای که می ترسی بار دیگر بال بگشایی . شاید کاملا فراموش کرده باشی که بال داری و می توانی پرواز کنی . اوضاع انسان چنین است . ولی قبل از این که بتوانیم از دیوار های زندان بیرون بزنیم باید نخست بدانیم که این زندان چگونه ساخته شده و راهکار آن چیست و از چه تشکیل شده است .

اساسی ترین راهکار این است که کشیش و سیاست کار و حکیم هر چیز واقعی را با چیزی غیر واقعی جایگزین کرده اند . این نخستین و اساسی ترین راهکاری است که این زندان و این بردگی بر آن استوار است .

آنان ازدواج را جایگزین عشق ساخته اند . ازدواج چیزی مصنوعی و پلاستیکی است . اگر ازدواج نتیجه عشق باشد خوب است و زیبا . ولی کشیشان ترتیب دیگری داده اند و می گویند : نخست ازدواج کن و سپس عشق بورز .

آنگاه عشق هرگز روی نخواهد داد . آنان مهم ترین بخش تو را که قلبت باشد از کار انداخته اند . پس از ازدواج تو شاید همسرت را دوست بداری - زیرا با هم زندگی کرده اید - درست مانند برادران و خواهران که با هم زندگی می کنند ولی شعری در میان نیست . هیجانی نیست و شعفی وجود ندارد . پس از ازدواج - عشق روی زمینی مسطح حرکت می کند و با قله های شور و شعف آشنایی نخواهد داشت .

 و دقیقا به همین ترتیب آنان هر چیز واقعی را با چیزهایی غیر واقعی جایگزین کرده اند . ازدواج مصنوعی است و ساخته ی انسان . عشق آفرینش خداوند است . عشق اتفاق می افتد ولی ازدواج ساخته می شود . مانند چیز واقعی می نماید ولی چنین نیست . تنها یک تظاهر است . ازدواج فقط تولید نفاق می کند و نه هیچ چیز دیگر . و تو نمی توانی برای مدت های زیاد تظاهر کنی . دیر یا زود تظاهر رنگ می بازد و فرسوده می گردد و آنگاه تو در رنج و عذاب خواهی بود .

راز - محسن خاتمی - osho

انسان یک برده است . او برده زاده نشده - آزاد آفریده شده . او همچون خود آزادی زاده گشته ولی در همه جا خودس را در زنجیر ها می یابد . انسان در زنجیر زندگی می کند و در زنجیر می میرد . این بزرگترین فاجعه ای است که برای بشریت روی داده است .

لحظه ای که کودک زاده می شود - جامعه او را به یک برده تبدیل می کند . جامعه علاقه ای به انسان های آزاد ندارد . جامعه از آزادی وحشت دارد . آزادی به نظر خطرناک می رسد .

یک برده موجودی امن است . و جامعه تنها به بردگان نیاز دارد زیرا آنان را می توان استثمار کرد . کشیش (priest)به بردگان علاقه دارد . سیاست مدار به بردگان علاقه دارد و حکیم (pundit)به بردگان علاقه دارد .

کاری که این سه با بشریت کرده اند باید درک شود . زیرا این داستان قصه ی تو نیز هست . داستان چگونه زندانی شدن توست . مسأله انسان چگونه یافتن خداوند نیست - مسأله این است که چگونه از این زندان که ذهن توست و فرهنگ توست آزاد شوی . نام هایی زیبا برای چیز های زشت .

اگر عمیقاً بنگری و بدون تعصب نگاه کنی تعجب خواهی کرد : ذهن تو ابداً مال خودت نیست . بلکه از بیرون با شرطی شدگی بر تو تحمیل گشته . ذهنی که تو آن را از آن خود می خوانی مال تو نیست . از آن استثمارگران است . آنان به تو حقه زده اند : آنان این ذهن را در تو کار گذاشته اند . و توسط همین ذهن به کنترل کردن تو ادامه می دهند . برای همین است که آنان بسیار مخالف افرادی همچون مسیح - بودا و محمد بوده اند .

چرا آنان مسیح را مصلوب کردند ؟ چرا به سقراط زهر دادند ؟ چرا منصور را به قتل رساندند ؟این ها مردمی معصوم بودند . آنان کسی را آزار نداده بودند . گناه آنان چه بود ؟ گناه آنان این بوده که تلاش می کردند دری را باز کنند که مردم بتوانند از زندان بیرون بیایند . تا بردگی بتواند از جهان محو و نابود گردد .

راز - محسن خاتمی -osho

به طور قطع می پرسید : چرا کسی می بایست یک زندگی پراندوه -پریشان - مشوش - درد آلود و عذاب آور را برگزیند ؟ چرا ؟ چرا کسی می باید یک زندگی غم آلود را انتخاب کند ؟ دلایلی وجود دارد . در پشت این گزینش دلایل عظیمی وجود دارد . چون شما فقط در غم است که می توانید باشید . بودن شما فقط در غم میسر است . در وجد و سرمستی  شما ناپدید می شوید . از میانه برمی خیزید . تنها در درد است که می توانید به مثابه یک موجود هستی داشته باشید . در سعادت به عینه قطره ای گم شده در اقیانوس - گم می شوید . شما می ترسید که خود را از دست بدهید . در هراسید که خود را گم کنید . از همین روست که راه درد و رنج را برگزیده اید . درد و رنج نفس آفرین هستند . هرچه بیشتر رنج ببرید بیشتر احساس بودن می کنید . رنج بردن به شما یک تعریف می دهد . یک معنا . رنج بردن برایتان احساس استحکام و استواری خلق می کند . با رنج بردن احساس می کنید که از کل جدا هستید . به همین سبب است که آن را انتخاب می کنید . هیچ کس غم و عذاب را مستقیما بر نگزیده است . شما به طور غیر مستقیم نفسانی بودن را انتخاب کرده اید . به همین سبب است که رنج بردن را برگزیده اید . بدون رنج بردن نمی توانید موجودی نفسانی باشید . نفس بدون دریایی از رنج پیرامون خود نمی تواند وجود داشته باشد . نفس شبیه جزیره ای است در دریای رنج . شما دارید از نفس خود لذت می برید . شما دارید به طور مستمر آن را تقویت می کنید . آن را آرایش می کنید . و آن را قیمتی تر و قیمتی تر می سازید . این گزینش شماست .

یک بار که ببینید نفس عمیقا با رنج بردن مرتبط است و بدون رنج بردن نمی تواند وجود داشته باشد - آن وقت اگر رنج بردن را نخواهید - نفس را رها می کنید و همه چیز را در مورد زبان نفس فراموش می کنید . زبان نفس رنج بردن و عذاب کشیدن است . و آن گاه چیزها بسیار ساده هستند .

osho

زمانی که با کسی آسوده باشید این تنها نشانه ی مهر است . و اگر نتوانید با کسی آسودگی داشته باشید مهر او را در دل ندارید . دیگری دشمن است و همیشه آن جاست . برای همین است که سارتر گفته است : دیگری دوزخ است ! . بله . دوزخ در برابر سارتر است . باید هم چنین باشد . زمانی که میان دو فرد هیچ مهری جریان نداشته باشد  دیگری دوزخ می شود . اما چنان چه مهر در میان باشد  دیگری بهشت می گردد . بنابراین بهشت یا دوزخ بودن دیگری به جریان مهر میان آنان بستگی دارد .

هرگاه عاشقید خاموشی می آید . زبان گم می شود . واژه ها بی معنا می شوند . هم زمان هم چیزهای بسیاری برای گفتن دارید و هم چیزی ندارید که بگویید . سکوت شما را دربر می گیرد و در خاموشی آن مهر شکوفه می کند . شما آسوده می شوید - در عشق نه گذشته ای هست نه آینده ای . تنها پس از مرگ عشق است که گذشته پدید می آید . شما تنها یک عشق مرده را به یاد می آورید . مهر زنده هرگز به یاد نمی آید . چنین مهری جان دارد و شکافی نیست که آن را به یاد شما آورد - برای یاد آوردن آن فضایی نیست . مهر در اکنون است . نه آینده ای دارد نه گذشته ای .

چنان چه کسی را دوست داشته باشید - نیاز ندارید وانمود کنید  . بنابراین می توانید هر چه هستید باشید . می توانید نقاب خود را کنار زده و آرام بمانید . زمانی که عاشق نیستید نیاز دارید بر خود نقاب بزنید . هر لحظه در تنش اید - زیرا که او آن جاست . می بایست وانمود کنید . می بایست گوش به زنگ باشید . می بایست یا مهاجم باشید یا دفاع کننده . این یک جنگ است . جریانی پیکار گرانه . نمی توانید آسوده باشید . نیکبختی مهر کم و بیش نیک بختی وانهادگی است . احساس آسودگی می کنید . می توانید همانی که هستید باشید . به سخنی می توانید همان گونه که هستید - برهنه باشید . نیاز نیست نگران خود باشید . نیاز نیست وانمود کنید . می توانید گشوده و آسیب پذیر باشید . در این گشودگی احساس آسودگی خواهید کرد .

osho

این بسیار بی معنی است . زندگی زندان و تبعید نیست . بلکه یک مدرسه است . شما اینجایید تا بیاموزید . شما را فرستاده اند تا رشد کنید . شما اینجایید تا بیشتر آگاه شوید و بیشتر هوشیار گردید . این زمین وسیله ی عظیم خداوند است .

این است روی کرد من نسبت به زندگی - زندگی تنبیه نیست بلکه پاداش است .

با دادن این فرصت عظیم برای رشد - دیدن - دانستن - ادراک و بودن - شما پاداش گرفته اید . من زندگی را پدیده ای روحانی می خوانم . در واقع به نظر من زندگی و خداوند مترادف یکدیگرند .

osho

                               Celebrate Yourself        

تمام هدف من از تعلیماتم این بوده است که : خودتان رابپذیرید . خودتان را دوست داشته باشید . به خودتان احترام بگذارید . خودتان را بستایید و وجود خودتان را جشن بگیرید . این تنها راه نیایش به درگاه خداوند و سپاسگذاری  از اوست .

وقتی که شما در اوج لذت و سرور شکوفه می کنید این دعا و نماز به درگاه پروردگار است وبس . این به معنای خودپسندی نیست و غیر اخلاقی هم نیست . در حقیقت همه ی آنها برخاسته از شکوه و خوبی و به دور از هر گونه خودخواهی و خودگرایی هستند .

osho

                       کاملا نوینی هستم .

لطفا مرا با گذشته پیوند نزنید . گذشته حتا ارزش به خاطر سپاری ندارد . چه نعمت بزرگی برای بشریت خواهد بود اگر سراسر تاریخ گذشته را به کناری نهیم . همه ی گذشته را به گنجینه ی هزاره ها بسپاریم و به انسان آغازی جدید ببخشیم - آغازی غیر تحمیلی - و دوباره او را آدم و حوا کنیم تا بتواند از صفر شروع کند .انسانی نو ...تمدنی نو ....فرهنگی نو .

osho

اُشو جهش بزرگ بُعدی در آگاهی انسان پس از بوداست . در حقیقت اُشو با احیای دوباره ی تمامی گنجینه ی معنوی بشر گوی سبقت را از بودا ربوده است .

با الهام از او عاشقان راهش  طعم حقیقت ناب را چشیده اند .

kamlesh Pandey