زندگي در كنترل شما نيست . مي توانيد از آن لذت ببريد ، اما نمي توانيد آن را كنترل كنيد . مي توانيد زندگي كنيد ، اما نمي توانيد زندگي را كنترل كنيد . مي توانيد دست افشاني كنيد اما نمي توانيد زندگي را كنترل كنيد .

معمولاً مي گوييم كه نفس مي كشيم ، اما اين موضوع درست نيست ؛ زيرا اين زندگي است كه ما را تنفس مي كند . پيوسته تصور مي كنيم كه ما فاعل هستيم و همين نكته سرآغاز تمام مشكلات است . وقتي خود را كنترل كنيد ، به زندگي اجازه نمي دهيد اتفاق افتد . شرايط زيادي قائل مي شويد و زندگي نمي تواند همه ي آنها را رعايت كند . زندگي زماني براي شما اتفاق مي افتد كه آن را بي قيد و شرط بپذيريد ؛ آماده ي خوشامد گويي به آن ، در هر صورت و شكلي هستيد . شخصي كه بسيار كنترل مي كند ، هميشه مي خواهد زندگي شكل خاصي بگيرد و شرايط خاصي داشته باشد ، ولي زندگي اهميتي نمي دهد و فقط از كنار چنين افرادي عبور مي كند .

هرچه زودتر از محدوده ي كنترل ها خارج شويد ، بهتر است ؛ زيرا تمام كنترل ها از ذهن ناشي مي شود و وجود شما بسيار برتر و بزرگتر از ذهن است . يك قسمت كوچك از وجودتان سعي مي كند مسلط شود و همه چيز را ديكته كند . زندگي ادامه مي يابد و شما را پشت سر مي گذارد . آنگاه نوميد مي شويد . منطق ذهن مي گويد : « نگاه كن . تو زندگي را خوب كنترل نكردي . براي همين است كه بازنده شدي . پس بيشتر كنترل كن . »

حقيقت ، درست عكس اين نكته است ؛ مردم چيزهاي زيادي را به سبب كنترل بيش از حد ، از دست مي دهند . مثل يك رود وحشي باشيد و آنگاه ديگر نمي توانيد خيلي رويا ببافيد ، خيال بافي كنيد يا حتي اميد داشته باشيد ؛ زيرا همه چيز همين جا ، كنار شما و در دسترس شماست . كافي است دست دراز كنيد . با مشت بسته زندگي نكنيد ؛ زيرا اين كار كنترل كردن زندگي است . با دست هاي باز زندگي كنيد . تمام آسمان از آن شماست . كمتر از اين نخواهيد .

در هواي اشراق